>South Crew - STH CRW Ajax Amsterdam - top
Untitled Document

Columns

 

07 Nov 2011 - Nieuwe Column : Tikkie-takkie, kat in het zakkie
Tikkie-takkie, kat in het zakkie
Na dagen als vandaag sluit ik mezelf het liefst een week lang op in mijn huis. Lekker onder de wol, bel uittrekken, gordijnen dicht en lampen uit. Het liefst doe ik even alsof ik niet besta. Mensen die nog niet eens weten dat een bal rond is en mensen bij wie de haat jegens Ajax groter is dan de liefde voor hun eigen club, lijken namelijk na dagen als vandaag massaal onder hun steen vandaan te kruipen. Ik heb mezelf het recht toegeëigend Ajax te mogen vervloeken. Maar dat wil niet zeggen dat ik het van anderen kan verdragen.

Op dagen als vandaag vraag ik me af waarom het de ene wedstrijd wel kan en de andere wedstrijd niet. Sterker nog, waarom het de ene helft wel kan en de andere niet. Ik heb dit seizoen, met uitzondering van de thuiswedstrijd tegen Zagreb, volgens mij nog geen wedstrijd gezien waarin we negentig minuten gedomineerd hebben. En verklaar me maar voor gek, maar ik ben iemand die van mening is dat je van iedereen kunt winnen, maar ook van iedereen kunt verliezen. Ja, ik denk zelfs dat je een keer bij VVV punten zou kunnen verspelen. Op voorhand zou het natuurlijk schandalig zijn, maar het zou een keer kunnen gebeuren. Begrijp me niet verkeerd. Wat ik bedoel is dat je met héél veel pech, héél misschien een keer punten kunt verspelen bij VVV. Stel voor, wij krijgen in Venlo vijfentwintig kansen, waarvan twaalf ballen op de lat vliegen, negen ballen op de paal en vier ballen worden van de lijn gehaald. Stel voor, we hebben daarnaast geknokt totdat we een ons wogen, maar VVV krijgt in de laatste minuut een onterechte pingel en benut deze. Tja, dat is ook kut, dan is het een hele zware les in effectiviteit, maar dan heb je in ieder geval het gevoel dat je er zelf alles aan gedaan hebt.

En we hoopten nog dat wat in Venlo gebeurde een slippertje was, maar niets is dit seizoen minder waar. Ik vraag mezelf dan ook alweer het hele seizoen af wat er nu weer aan schort. Ik heb daarvoor een aantal verklaringen, maar eentje blijft angstvallig door mijn hoofd spoken. Een verklaring die voor vandaag niet opgaat. Vandaag verlies je door persoonlijke blunders eerste klas. Blunders die je zelfs bij de F-jes van mijn plaatselijke voetbalvereniging niet zult zien. Onbegrijpelijk. Een mens schijnt normaliter te leren van zijn fouten. Over Kenneth Vermeer heb ik al regelmatig gehoord dat hij tot de katachtigen behoort. Ik kan dit na vandaag niet bevestigen, maar ik kan wel met een grote mate van zekerheid stellen dat Vermeer in ieder geval niet tot de menselijk soort behoort.
Maar in de meeste wedstrijden dit seizoen zie ik iets anders. Geen persoonlijke blunders die een wedstrijd overschaduwen, maar aan bepaalde attitude. Een bepaalde laksheid. Een bepaalde luiheid. Misplaatste arrogantie. Het gevoel dat de spelers denken dat het allemaal wel goed komt, ook al is keer op keer bewezen dat het niet goed komt. Of zijn we tegenwoordig al tevreden met een punt tegen AZ thuis? Aan de kwaliteit kan het niet liggen, dat maak je mij niet wijs, al waren er vandaag wel momenten dat je daaraan gaat twijfelen. Wat in mijn hoofd rond blijft spoken is dat het allemaal niet meer zo nodig hoeft na vorig jaar. Ik krijg regelmatig de indruk dat voor de spelers de druk van de ketel lijkt te zijn. Want Ajax, Godenzonen, Superjoden, de derde ster die is in Amsterdam. Er is bereikt wat men al jarenlang wilde. Dus waarom nu nog knokken voor elkaar? Waarom nu nog elke seconde laten zien dat je het mooiste shirt van de wereld waard bent? De supporters hebben bewezen zich wel zeven jaar koest te houden. Dus waarom harder werken dan nodig? Die achterlijk hoge bedragen worden aan het einde van de maand toch wel op je rekening gestort, no matter what. En weet je, ik wil best voor een deel nog wel de hand in eigen boezem steken. Wij als supporters praten jullie dit misschien ook wel aan. Elke wedstrijd worden jullie namelijk door ons gezang herinnerd aan die derde ster. En ik vind dat we dat soms ook niet moeten doen. Als we met 1-0 achter staan in Groningen, is het voor mij derde ster m’n reet. Je moet verdomme op naar die vierde ster. En natuurlijk is dat overdreven. En natuurlijk was het een niet te evenaren moment afgelopen jaar toen het eindelijk gebeurde. Het moment waar iedereen al jaren naar snakte. Een moment dat je zeker moet koesteren. Dat ook vorig jaar het voetbal op de meeste momenten niet om aan te gluren was, interesseerde niemand meer op 15 mei. Logisch. Maar ik denk dat het bij de mentaliteit van Ajax hoort dat je nooit tevreden mag zijn en altijd het beste moet willen. En het beste is niet dat we die derde ster hebben, maar het beste is dat we de 31e landstitel gaan winnen.

Inzet, passie, strijd, bloed, zweet, tranen, vechten, trots. Alleen als ik dat alles gezien heb, kan ik het jullie vergeven als we verliezen. En dan vergeet ik nog één belangrijk ding: aantrekkelijk, aanvallend voetbal. Laten we het daar ook even over hebben, want wat word ik schijt-, maar dan ook schijtziek van die onophoudelijke tikkies-terug naar de keeper. Bij Ajax willen we maar al te graag tikkie-takkie-voetbal zien, maar ik geloof niet dat dit de oorspronkelijke uitleg van tikkie-takkie-voetbal is. Net nadat vandaag in het vak ’Dit is mijn club’ werd ingezet, werd er voor de verandering maar weer eens een bal teruggespeeld op Vermeer. Ik kon het op dat moment niet over mijn lippen verkrijgen om mee te zingen, want dit is mijn club niet. Dit is niet de club die ik graag wil zien. Dit is niet de club waar ik wekelijks, soms meerdere malen per week, honderden kilometers voor wil afleggen. De club die ik mijn laatste rooie cent gun. De club voor wie ik het over heb op zondagochtend om half acht in de auto te zitten voor een half één wedstrijd. De club waar ik zo trots op ben. Nee, ik schaam me. Ik schaam me diep voor het spelletje dat wij de laatste tijd spelen, uitzonderingen daargelaten.

Ik kan morgen niet aan mijn baas verkopen dat ik het mentaal niet kan opbrengen om te komen werken. Dus kom ik morgen toch maar onder de wol vandaan. En wat betreft die mensen die morgen ineens weer vanonder hun steen verschijnen? Ach, ik maak me pas echt zorgen als er niet meer zoveel haat jegens Ajax is. Want, zo heb ik gedurende mijn psychologielessen geleerd, haat is een vorm van projectie. Bij projecties ziet men eigenschappen in anderen, die men in zichzelf niet her- of erkent. Bij Ajax zullen dit, gevoed door het verleden, eigenschappen als grootsheid en oppermacht zijn. Nee, ik maak me pas echt zorgen als heel Nederland zich niet meer zo druk maakt om mijn cluppie. Dan zijn we pas echt diep gezonken.

Maar wat zou het lekker zijn als die haat weer wat meer gevoed wordt door het heden. Net als na 15 mei, toen je al lopende over straat die grijns niet meer van je smoel kreeg en je de haatdragende blikken in je rug voelde. Wanneer gaat die knop bij ons weer om? Wanneer staan we er weer eens vanaf minuut één, seconde na seconde? Wanneer gaan we weer voor elkaar door het vuur? Over twee weken weer een kans. Maar ik hou tegenwoordig elke wedstrijd mijn hart vast. Mijn hart, dat op dagen als vandaag weer bloedt voor jou. Omdat ik het niet kan aanzien als het slecht met je gaat. Omdat ik plezier met je wil beleven. Omdat ik jou net zo wil zien zweten als mij. Omdat ik trots op je wil kunnen zijn. Gewoon, omdat ik zoveel van je hou. Misschien dat je daarom wel doet wat je doet. Omdat je weet dat ik toch wel van je blijf houden, meer dan jij ooit van mij zult houden. Maar alsjeblieft, kom snel weer bij me terug, passioneel, scherp, strijdlustig, fier, goalgeil Ajax van me. Ik waardeer het teken van leven dat je gaf tegen Zagreb, maar ik mis je zo op dagen als vandaag.
Hopelijk tot snel mijn liefste.

 

 

South Crew - STH CRW Ajax Amsterdam

 

 

Untitled Document